CIAŁO JAKO CIELESNOŚĆ JAŹNI

Cała wielka dyskusja wokół istoty człowieka ukazuje, jak wielkie trudności piętrzą się za­równo na starej, klasycznej drodze pojmowania duszy jako źródłowej i tworzącej siły, jak i na bardziej nowoczesnej drodze pojmpwania jej jako wytworu warunków biologicznych.Jest zrozumiale, iż w tej sytuacji filozofia współczesna szuka sposobów zasadniczego przezwyciężenia dualizmu psychiki i ciała. Cha­rakteryzując te wyniki C. A. van Peursen pisał „Dzisiaj filozofia nie może  po prostu posuwać si^ drogami wytyczonymi w prze­szłości. Musi ona zaczynać od początku niejako i przemyśleć całe zagadnienie stosunku dusza—ciało. Pogląd rozmaitych myślicieli, którzy zajmowali się tym szczególnym zespołem zagadnień czy nawet jeszcze dzisiaj zastanawia­ją się nad nim — Scheler, Plessner, Gehlen,Marcel, Sartre, Merleau-Ponty — jest pod tym względem typowy; wydaje się, że uważają oni duszę i ciało za aspekty nowego pojęcia czło­wieka: «istota ludzka» jest przedstawiana jako«egzysteneja w stanie nieukończonym», jako «istota podlegająca zmianom».

Witaj na moim serwisie o społeczeństwie! Jestem z zawodu socjologiem i badanie relacji społecznych między ludźmi to moja praca ale i ogromne zainteresowanie. Jeśli podobają Ci się treści zawarte na moim serwisie to zapraszam do likowania na fb i komentowania!
Wszelkie prawa zastrzeżone (C)